زهر زنبور مایعی اسیدی و بی‌رنگ است. زنبورها وقتی احساس خطر می‌کنند زهر را ازطریق نیش‌های خود به موجودی وارد می‌کنند که آنها را تهدید می‌کند. این زهر حاوی ترکیب‌های ضد التهابی و التهابی است، ازجمله آنزیم‌ها، قندها، مواد معدنی، و آمینواسیدها.

قرن‌ها است که در فرهنگ‌های مختلف از زهر زنبور عسل برای درمان استفاده می‌شود. امروزه استفاده از زهر زنبور در چین و اروپای شرقی بسیار رایج است، بخصوص برای بیماری‌های التهابی مزمن.

هنگام درمان با زهر زنبور بیش از 40 گزش در یک جلسه دریافت می‌شود. از یخ برای بی‌حس‌کردن پوست و کاهش درد استفاده می‌شود. درمان ممکن است بیشتر از یک جلسه در هفته انجام شود. نظریه پشت درمان این است که نیش‌های زنبور سبب تورم می‌شود. این مساله سبب می‌شود سیستم ایمنی واکنش ضدالتهابی نشان دهد. گفته می‌شود که افراد با طیف وسیعی از بیماری‌ها ازجمه اِم اِس می‌توانند از مزایای این روش استفاده کنند.

تحقیقات پزشکی بسیار کمی برای تایید درمان با زهر زنبور انجام شده‌است. در کارآزمایی بالینی کوچکی در سال 2005 افرادی که هر هفته تحت این درمان بودند با گروهی قیاس شدند که هیچ درمانی نداشتند. نتایج با استفاده از اسکن‌های MRI، میزان عود، ناتوانی، خستگی و مقیاس‌های کیفیت زندگی مقایسه شدند. بعد از 24 هفته، این اندازه‌گیری‌ها هیچ تفاوتی را بین دو گروه نشان نداد. مطالعه کوچک دیگری استفاده از زهر زنبور عسل را برای افرادی بررسی کرد که اِم اِس پیش‌رونده داشتند. گرچه این مطالعه نشان داد که درمان کاملاً بی‌خطر بود، اما تعداد کمی از افراد تحت مطالعه اثرگذاری درمان را نشان دادند.

در سال 2008 بررسی رویکردهای غیرمتعارف به درمان اِم اِس نشان داد که فقط شواهد حاشیه‌ای برای درمان با زهر زنبور وجود داشت. در سال 2014، آکادمی عصب‌شناسی آمریکا با بررسی شواهد نتیجه گرفت که درمان با زهر زنبور احتمالاً برای عود بیماری، ناتوانی، خستگی، بار ضایعه و کیفیت مرتبط با سلامتی (QOL) بی‌اثر است.

برخی افراد ممکن است واکنش‌های شدید، احتمالاً کشنده و آلرژیک به نیش زنبور نشان بدهند. هر فردی که تحت این درمان قرار می‌گیرد باید فوراً داروهای آنتی‌هیستامین مناسب (ضد ـ آلرژی) دردسترس داشته‌باشد.